Het ontstaan van Tref & Co
Tref & Co is opgericht door Stacey Ouwerkerk. Haar vader, Jim Ouwerkerk, zat vanaf het prille begin in de organisatie van de Roparun. Hij heeft zich een aantal jaren bekommerd om de organisatie van de run en is in het jaar 2000 zelf met een team van start gegaan. Als sportief kind ben je al snel aangestoken met het roparunvirus en dus ook ontzettend snel besmet! Vele jaren heb ik met mijn vader of met mijn opa en oma de route opgezocht en met kippenvel de teams toegejuicht, vastbesloten om ooit zelf een team op te richten. In 2007 was het dan zo ver!
Via sportclub Neptunus zijn veel anderen bij Tref & Co betrokken geraakt en van daaruit vrienden van vrienden en daar weer vrienden van. De naam “Tref & Co” was onze werknaam (team renners en fietsers en alle anderen). We hoopten namelijk dat een grote sponsor onze teamnaam zou kopen, maar dat is nooit gebeurd.
Roparun 2007
De reis naar Parijs voor onze eerste Roparun was een feest. Onderweg hebben we allemaal luidkeels mee gezongen met de CD’s die we speciaal voor de Roparun hadden gemaakt. We kwamen ruim op tijd aan in Dugny (het startterrein) om nog even te ontspannen, pasta te eten en de laatste hand te leggen aan de auto’s en fietsen.
Marvin was onze startende loper, als trotse drager van teamnummer 17 was hij helemaal klaar om te vertrekken! Alle andere lopers van de groep die startten zaten op de fiets, omdat het eerste stuk van de route geen voertuigen mee mochten rijden. Eén van de fietsen vertoonde kort voor de start wat gebreken met de versnelling. Gelukkig konden we dit heel snel verhelpen en voor we het wisten waren we onderweg, de allereerste Tref&co-stappen ooit op de Roparunroute. Iedereen was ontzettend gespannen, zo ook groep B, zij reden snel naar het eerste wisselpunt. Groep A was in alle enthousiasme heel snel van start gegaan, waardoor de eerste wissel veel eerder dan gepland een feit was.
De eerste shift van groep B verliep wat minder gesmeerd. Binnen deze shift viel een stuk route waar geen gemotoriseerde voertuigen mochten komen. Alle lopers op de fiets en het busje moest om dit gebied heen rijden. Frank, een van onze chauffeurs navigeerde prima via een landweggetje met tractorgeulen, blubber, stenen, drijfzand beloofde hij ons dat we niet binnen het verboden gebied zouden komen. Stacey stuurde de bus heel stoer door deze helse weg, gelukkig hebben we geen landmijn geraakt. De weg werd smaller en groener en uiteindelijk waren we in de bewoonde wereld. Enthousiast waren we echter niet zo lang… er stond iemand van de Roparunorganisatie ons op te wachten, we waren op verboden gebied: “daar staat uitsluiting op, jongelui!” Gelukkig kon Karin, één van onze fietsers, lullen als Brugman en bracht zij het oordeel terug tot 4 stop & go’s. Onze lopers werden verplicht 16 minuten stilgezet, waardoor we allemaal even konden uitrusten. Gelukkig geen erge straf, maar er mochten geen stop & go’s meer bijkomen, want dan werden we direct uitgesloten van verdere deelname aan de Roparun.
Na een heerlijke pasta maaltijd van Nathalie en Annemarie was het tijd om wat te rusten. De eerste nacht was koud en kort en door de adrenaline heeft echt niemand een oog dicht gedaan. Team A liep weer zo snel dat de nachtrust van team A werd ingekort. Op naar het volgende wisselpunt!
De rest van de route door Frankrijk verliep prima. Veel weilanden, watertorens, hobbelige wegen en flinke heuvels (die Edgar steeds op mocht rennen). Steunpunt Sophia wat zich bevond in Saultain was een feestje. Het hele team stond hier ondanks de vermoeidheid te oefenen op zijn jumpstyle-moves. Er was koffie, er waren croissantjes er waren broodjes worst, een walhalla dus!
Eenmaal in België aangekomen gingen we in flink tempo door naar de Nederlandse grens. Ook de chauffeurs werden nu erg moe, waardoor onze Roparun veranderde in een overlevingsreis. Ossendrecht was zo’n grote verrassing voor ons. Helemaal gehuld in het thema “tussen wal en schip” stond het hele dorp op straat. Het was daar zo leuk en het gaf zo’n enorme kick dat de lopers ondanks alle pijntjes en enorme vermoeidheid in een zucht doorgelopen zijn naar Rotterdam! Vanaf dit punt werd het ook steeds drukker, omdat alle teams steeds dichter op elkaar kwamen te lopen, wel gezellig. Een van de hoogtepuntjes was het lopen en fietsen langs de Daniël den hoedkliniek, waar een groot aantal mensen, waaronder patiënten en een drumband stonden om ons toe te juichen, wow: kippenvelmomentje!! Toen het laatste stukje tot aan het Wilhelminaplein, waar de rest van het gehele team ons al op stond te wachten om het laatste stuk gezamenlijk over de Erasmusbrug naar de Coolsingel te lopen.
Het mooiste stukje met zijn allen! En de sfeer zat er goed in! Al zingend kwamen wij de Coolsingel op. Daar was hij dan, de eindstreep, de finish, einde Roparun! Het is allemaal zo snel gegaan! Beladen onder de champagne en de rozen was de beslissing snel genomen: volgend jaar weer!
De opbrengst van Tref & Co was in 2007: €13.183,14
Roparun 2008
De voorbereiding voor 2008 kwam moeizaam op gang. Velen bleken na een periode van bezinning toch af te haken of andere doelen gesteld te hebben voor het jaar 2008. Echter waren er vele anderen die met het gehavende team wel graag nog een keer de Roparun wilden beleven. Zo ontstonden er de brandende vragen: “wie zou een geschikte teamcaptain zijn cq wie durft deze rol op zich te nemen?” en “welke enthousiastelingen willen Tref & Co aanvullen?”
Uiteindelijk hebben Natalie en Stacey besloten samen de rol van teamcaptain te vervullen en zijn er via de overgebleven teamleden genoeg nieuwe enthousiastelingen aangesloten bij het team. Doordat het even duurde voordat we definitief konden inschrijven hebben we dit jaar nummer 247 gekregen.
Een voorbereiding met veel tegenslag, maar zeker ook erg veel leuke ervaringen. Zo hebben we een boodschappen-inpakactie gehouden bij de Albert Heijn, een statiegeldtoren gebouwd en een dancefeest georganiseerd. Koninginnedag mogen we hierin echter niet vergeten. Deze dag hebben we enkele helden uit ons team paraat gevonden om zich te laten bekogelen met slagroomtaarten. Hier hebben vele koninginnedaggangers zich uitgeleefd.
In de laatste weken naar de start lukten het maar niet om een vaste lopersgroep samen te stellen. We waren nog niet compleet, er waren blessures en vrouwen die op bevallen stonden. Gelukkig heeft Rafael, één van onze nieuwe lopers, net voor de start een nieuw blik met lopers opengetrokken en heeft Sybe zich zonder trainen bij ons aangesloten. Gelukkig hadden we een dag voor de start genoeg lopers…..
Ondanks alle rumoer in de week voor de start, verliep de Roparun goed, dit keer geen overtredingen! Afgezien van een overspannen motoragent die ons meerdere malen vriendelijk heeft verzocht achter elkaar te blijven fietsen!
Ondanks dat Marvin er even helemaal doorheen zat, Collin van zijn fiets gevallen is, Leon af en toe een kleine snelheidsovertreding beging, Hans *koekoek* werd van de Red-Bull, is er weer erg hard gelachen en bleek dit maal nagenoeg iedereen super gemotiveerd voor het jaar 2009!
De opbrengst van 2008 was: €11.356,56
Roparun 2009
Verslag volgt
Roparun 2010
Het looptempo van 13,1 km per uur dat wij voor de editie van 2010 hebben opgegeven zorgde voor een ontzettend late starttijd, waardoor we ’s ochtends op “het gemakkie” richting Parijs konden vertrekken. Eenmaal in Parijs aangekomen hebben de lopers en fietsers zich te goed gedaan aan een lekker bord pasta. Samen met team 101 en 121 zijn wij om 23:22 gestart. Dit maakt ons een van de 15 snelste teams! De start was weer een feestje. Tref & Co had eens flink in de verkleeddoos gehangen, we waren allemaal in retro-stijl. En als je dan toch bijna onherkenbaar bent kan je wel een dansje wagen op de startlijn…
De eerste wissel deden we zo rond de klok van 03:30. Team B had vol adrenaline een poging gedaan tot slapen en stond te popelen om te vertrekken. Na een feestelijke teamwissel ging subteam B van start. Team A kon even bijkomen onder het genot van heerlijk bereide pasta-maaltijd om vervolgens wat te gaan slapen. Het was die nacht zo’n 7 graden, ontzettend koud dus. Geen seconde slapen, maar bibberend in je slaapzak, wachten tot je er weer uit mag om wat warm te lopen of fietsen.
Subteam A had een erg lange eerste shift, dit kwam doordat er een piepklein, maar toch erg belangrijk foutje was gemaakt bij het tanken van het busje van subteam B. Door een onoplettendheid werd er Euro 95 getankt in plaats van Diesel. Iedereen bleef heel erg rustig en adequaat werd er een oplossing gezocht. Subteam B heeft een flink stuk (22km extra) aan de shift geplakt met alle lopers op de fiets.
Onderweg naar België werd het wel duidelijk dat zondag een hele warme dag was geweest. De temperatuur was opgelopen naar ruim 30 graden en er waren zelfs stukken asfalt aan het smelten. Flink afzien dus voor onze sporters! De Roparunorganisatie heeft zelfs overwogen de Roparun af te lasten. Heftig! Gelukkig werd het nu langzaam koeler en konden we de nacht in lopen die wat aangenamer was. We bleven doorgaan, want hoe dichter naar Nederland, hoe meer teams we voorbij knalden.
Bij Dinteloord was het allerlaatste wisselmoment, vanaf hier mogen er tot aan Rotterdam nergens meer busjes op de route komen. 6 lopers hebben vanaf dit punt de tocht richting Rotterdam vervolgd. Het laatste stuk deed onze lopers echt goed. Ze waren helemaal kapot maar werden door veel publiek op handen gedragen. De andere teamleden waren inmiddels vertrokken naar het Wilhelminaplein waar de lopers en overgebleven fietsers veel eerder aankwamen dan verwacht. Hulde hoe Frank nog even een hand vol teams voorbij sprintte op de Laan Op Zuid. Het hele team te voet en op de fiets mee voor de officiële finish op de Coolsingel. Het was weer top! Volgend jaar gewoon voor de 5e keer!
In 2010 hebben we ook een mooi bedrag gestort op de rekening van Stichting Roparun namelijk € 9.311,32!
Roparun 2011
Het Roparunfeest begon dit jaar al vroeg. Op ons vaste verzamelpunt maakten we de busjes en fietsen Roparun klaar om te vertrekken. Dries, één van onze fietsers kwam op zijn slippers aanlopen op het verzamelpunt waarop anderen reageerde: “Dries, waar is je fiets?” De beste man dacht dat een ander teamlid een fiets voor hem zou meenemen, maar daar zat een kleine communicatiestoring op de lijn. Het werd opgelost en rond het middaguur vertrokken we richting Parijs.
In de busjes hadden de speakers het zwaar want onze Roparun oppepmuziek knalde eruit! Het dak van het busje was zo hoog dat we gerust een dansje konden wagen.
Eenmaal aangekomen bij het startterrein was het al redelijk uitgestorven. Dat krijg je als je een van de snelste teams bent… Daar waren we ook dit jaar goed op voorbereid. Als piraten van de Roparun bouwden we op het nummer Piet Piraat een feestje met de organisatie en alle mensen die nog op het startterein waren. We hadden zelfs een papagaai bij ons (Ronald) en een andere verdwaalde (struis)vogel (Frank). Plots was daar de countdown en waren we vertrokken, op naar Rotterdam!
De eerste nacht in het kamp was exact hetzelfde als in 2010: KOUD! Gehuld in themorshirts, dikke truien en een slaapzak probeerde iedereen wat te slapen, maar de verdiende slaap was moeilijk te vatten. Toen iedereen een beetje was weggedommeld kwam de kampsergeant Hans ons wakker maken. Oma Loes, Frans, Leon, Sven en Hans zelf hadden een heerlijk ontbijt voor ons klaar staan, inclusief een gebakken ei (en dat om 02:00). Nadat de lopers even snel gemasseerd waren konden we de kou weer in, het was niet warmer dan 2 graden! Er stond een shift van 66km op ons te wachten en zo liepen we naar de ochtend toe. Even na 5u kwam de zon op en was de omgeving prachtig! Het bevorderde het lopen schijnbaar want 44 minuten eerder dan gepland wisselde we met het andere team.
Op naar steunpunt Sophia in Troisvilles. Veel teams hebben hun kamp hier opgeslagen en geniet hier van heerlijke (chocolade)croissants en broodjes worst. Het was inmiddels heerlijk weer en in de zon konden we even bijkomen. De lopers hoopte op een lekkere ontspannen massage, maar helaas viel dit voor veel van hen tegen. Inmiddels bleken de kuitjes toch wel erg gevoelig te zijn. Maar toch hebben ze iedereen weer opgelapt om weer een stukje te gaan lopen.
Het weer was nog steeds heerlijk. Licht bewolkt en niet te warm, ideaal dus! De jacht op andere teams was inmiddels ook echt geopend! Als een stel dolle honden op zoek naar een stel rennende benen dat ingehaald kon worden, een gezonde competitiedrang. Het tempo gaat omhoog, sommige lopers lopen zelfs 16 km per uur en de Belgische grens knallen we keihard overheen!
Op maandagochtend vroeg lijdt iedereen aan een chronisch slaaptekort, maar dan is daar Zele! Iedereen wordt onthaald als een held en we zijn weer wakker! Het altijd lastige Antwerpen vliegen we doorheen en de Nederlandse grens is een feit. Net voor Ossendrecht staat ons kamp en nu is iedereen heel snel in een diepe coma. Nou ja, bijna iedereen! Katja voelde zich heel slecht tijdens de Roparun en zij heeft besloten om naar huis te gaan. Het hele team merkte dit pas na het wakker worden en iedereen vond dit erg jammer! Maar goed, een gebakken eitje eten die is klaargemaakt door Sven en weer gaan met die banaan!
Ossendrecht, hier zijn we! Gehuld in onze piratenoutfits feesten we mee in het dorp. De lopers verkorten de afstanden van 1500 naar 1000 meter. We passeren Numansdorp, Oud-Beijerland, de Heinenoordtunnel en gaan richtig Barendrecht, echt genieten al die dorpen waar de Roparun echt leeft. Dan is Rotterdam echt een feit en moet iedereen weer even slikken bij de Daniel Den Hoed kliniek waar kankerpatiënten buiten staan; een zeer ontroerend beeld, hier doe je het voor!
We finishen met Marjolein als slotloopster op het Wilhelminaplein. We finishen 1.25 uur eerder dan gepland, een top prestatie, 15e van alle Roparunteams. Met zijn allen rennen en fietsen we naar de Coolsingel, het begint te regenen, maar er is niemand die het voelt, we hebben het weer geflikt!
In 2011 hebben we € 12.983,63 gedoneerd aan de Roparun.
